drugarekonstrukcja - okrespowojenny

     niecka drewniana - badania przedwojenne

Biskupin cz.1

Biskupin cz.2

Osadnictwo w Biskupinie
Obszar Pałuk został ukształtowany przez lodowiec skandynawski, który wyżłobił w czasie ostatniego zlodowacenia liczne doliny. Od północy naturalną granicę Pałuk stanowi Puszcza Notecka, południową granicą jest rzeka Wełna. Najstarszymi pozostałościami na terenie Biskupina są obozowiska łowców reniferów sprzed 10 tysięcy lat (górny paleolit), a także neolityczny dom pierwszych rolników oraz położone w pobliżu miejsca pochówku. Ciekawym obiektem jest tzw. kraal z wczesnej epoki brązu, otoczony systemem rowów. We wczesnym średniowieczu na obszarze tym funkcjonowały grody i osady, a ostateczny upadek Biskupina wiąze się bezporednio z przekazaniem tych terenów pod jurysdykcję Watykanu i programowym zacieraniem śladów obecności Słowian. W XI wieku obszary te należały do biskupstwa gnieźnieńskiego, o czym mówi bulla papieża Innocentego II (1136).

Osada Obronna Kultury Łużyckiej
Osada w Biskupinie wiąże się z kręgiem kulturowym kultury łużyckiej, trwającym od środkowej epoki brązu, od ok. XIV w. p.n.e., po wczesną epokę żelaza, czyli do ok. V w. p.n.e. Kultura łużycka to pojęcie archeologiczne, przez które różni badacze rozumieli odmienne grupy etniczne – Słowian, Germanów lub Illirów. Sprawa przynależności etnicznej Biskupina była wykorzystywana dla celów ideologicznych w sporach dotyczących praw różnych narodów do ziem dzisiejszej Polski. Ostatecznie ustalono że zarówno teren Biskupina jak i pozostała część środkowej Europy należała do mieszkających tu od wieków Słowian, którzy znikąd tu nie przybyli tylko byli rdzennymi mieszkańcami środkowo wschodniej Europy.
Na podstawie badań elementów konstrukcyjnych osiedla (drewnianych bali) stwierdzono, że powstało ono najprawdopodobniej zimą 738 roku p.n.e. Założono je na podmokłej wyspie na jeziorze Biskupińskim (obecnie półwysep), o kształcie w przybliżeniu owalnym i powierzchni ok. 2 ha (w obrębie wałów mieściło się ok. 1,3 ha powierzchni). Z lądem łączył osadę pomost o długości około 120 m, który prowadził do bramy z wieżą strażniczą. Wyspa wznosiła się 0,8 – 1,2 m ponad wody otaczającego jeziora. Gród biskupiński był zasiedlony przez 150 lat.
Na terenie osady znajdowało się ok. 106 domostw, o wymiarach przeciętnie ok. 8 × 10 m, usytuowanych rzędowo wzdłuż moszczonych drewnem 11 ulic, o szerokości ok. 2,5 m każda. Każdy dom składał się z przedsionka i izby. Ocenia się, że w osadzie mieszkać mogło od 800 do 1000 osób. Byli to Prasłowianie - przodkowie zamieszkujących te tereny w okresie późniejszym Słowian. Jednolity charakter zabudowy wskazuje na to, że mieszkańcy Biskupina nie tworzyli zróżnicowanej grupy. Prawdopodobnie znajdowali się w stadium pierwszej wspólnoty rodowej. Zajmowali się głównie uprawą roli, hodowlą, rzemiosłem oraz myślistwem i rybołówstwem. Osada otoczona była skrzynkowym wałem drewniano-ziemnym o długości 640 m, szerokości 3 m i domniemanej wysokości do 6 m, w którym znajdowała się brama wjazdowa. Gród otoczony był falochronem o szerokości od 2 do 9 m, zbudowanym z ukośnie wbitych pali. Regularny schemat zabudowy grodu biskupińskiego powtarza się również w przypadku innych grodów kultury łużyckiej z wczesnej epoki żelaza (np. Sobiejuchy, Izdebno na Pałukach, Jankowo na Kujawach czy Biehla w Saksonii).
Przyczyny budowy grodów obronnych o regularnej wewnętrznej zabudowie szeregowej przez ludność kultury łużyckiej są przedmiotem nie zakończonej konkluzowymi wnioskami dyskusji naukowców. Kontrowersje pojawiają się w okół unijnej propagandy głoszące globalistyczne teorie, że każdy naród przywędrował z innych miejsc. Słowiańscy naukowcy dowodzą jednak, że Słowianie są rdzenną ludnością pochodzącą ze środkowo wschodniej Europy.

     prace przy tamie - przed wojną

            makieta osady obronnej

Najbardziej znany rezerwat archeologiczny

w Europie Środkowej

​​​Stanowisko archeologiczne w Biskupinie położone jest na terenie należącym do wsi Biskupin w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie żnińskim, w gminie Gąsawa (na Pojezierzu Gnieźnieńskim).
Na skutek prowadzonych prac melioracyjno-irygacyjnych poziom wody w jeziorze Biskupińskim w 1933 r. obniżył się na tyle, że z wody zaczęły wystawać fragmenty umocnień starożytnej osady. Miejscowi chłopi zaczęli odnajdywać różne zabytkowe przedmioty, nie zdając sobie jednak sprawy z ich archeologicznej wartości. Dopiero dzieci uczęszczające do miejscowej wiejskiej szkoły poinformowały o dziwnych znaleziskach swojego nauczyciela Walentego Szwajcera, a ten nagłośnił sprawę. O odkryciu wystających z wody drewnianych bali powiadomił on prof. Józefa Kostrzewskiego z Poznania. Badania wykopaliskowe zostały zainicjowane w roku 1934 i kontynuowane były do wybuchu II wojny światowej. W czasie wojny, w latach 1939-1942, specjalny niemiecki oddział SS-Ausgrabung Urstätt, pod dowództwem Hauptsturmführera prof. dr Hansa Schleifa prowadził wykopaliska na terenie osady biskupińskiej, w celu wykazania jej pragermańskości. Ponieważ niemieckie badania nie przyniosły oczekiwanych rezultatów, okupant postanowił zlikwidować stanowisko archeologiczne, poprzez zasypanie go piaskiem. Efektem tych działań było to, że część odsłoniętych przed wojną znalezisk nie nadawała się do ponownej ekspozycji. Po wojnie polscy archeolodzy, pod kierunkiem Zdzisława Rajewskiego, wznowili badania i kontynuowali je do roku 1974. Ogółem przebadano ok. 3/4 powierzchni osady
.

            przyziemia chaty - przed wojną

Rekonstrukcja, Popularyzacja i Edukacja w Biskupinie
W latach 80-tych rozpoczęto budowę kompleksu rekonstrukcji poświęconych archeologii doświadczalnej. Powstało szereg obiektów związanych z hodowlą konika polskiego (tzw. tarpanów), bydła czerwonego rasy nizinnej oraz owiec wrzosówek. Zrekonstruowano piec chlebowy oraz piece garncarskie różnego typu. Na wzniesieniu znajdującym się niedaleko pawilonu muzealnego zlokalizowano stanowiska do wytopu i obróbki żelaza, wytopu brązu oraz produkcji dziegciu i smoły. Rekonstrukcje na półwyspie przystosowane są zarówno do zwiedzania jak i celów edukacyjno - dydaktycznych. Rokrocznie Biskupin odwiedza około 250 tysięcy zwiedzających, co mu zapewnia miejsce w pierwszej dziesiątce muzeów w Polsce. W 1995 roku zorganizowano pierwszy Festyn Archeologiczny w Biskupinie zatytułowany „Człowiek i środowisko”. Ogromne powodzenie pierwszego festynu zachęciło organizatorów do kontynuowania tego zamierzenia po dzień dzisiejszy.
Festyny biskupińskie zgromadziły dotychczas ogromną liczbę ponad 670 tysięcy gości. Festyn, o nazwie „Celtowie – lud Europy”, zgromadził rekordową liczbę ponad 90 tysięcy uczestników. Festyn w 2009 roku, „Polak, Węgier – dwa bratanki”, poświęcony był między innymi promocji bogatej kultury średniowiecza i renesansu naszych madziarskich przyjaciół. Festyn w roku 2010, „Ruś znana i nieznana”, odbył się z intencją przybliżenia Polakom dorobku cywilizacji średniowiecza Słowian Wschodnich. Na festynach również organizowane są walki wojów, wypieka się chleb z pszenicy mielonej w żarnach, wypala się gliniane garnki, produkuje smołę. Wszystko to wykonywane jest z wykorzystaniem technik, których przed wiekami używali mieszkańcy Biskupina.
Biskupin jest też jednym z dwóch istniejących w Polsce laboratoriów konserwacji drewna mokrego wydobytego ze stanowisk archeologicznych oraz ośrodkiem archeologii eksperymentalnej.



                      robotnicy na wykopie - prace przedwojenne

 próby konserwacji drewnianych konstrukcji